To jeszcze raz, czemu tyłem.

W chwili zderzenia samochód wyhamowuje w ułamku sekundy. Ciało dziecka nie. To, co decyduje o skutkach wypadku, to nie „dobra jazda” ani „krótka trasa”, tylko kolejność, w jakiej zatrzymują się poszczególne części ciała.

W foteliku montowanym przodem do kierunku jazdy pasy zatrzymują tułów. Głowa nie jest zatrzymywana niczym. Porusza się dalej z tą samą prędkością, z jaką jechał samochód. Jedynym elementem, który ma ją „dogonić”, jest szyja dziecka.

Szyja, która jest nierozwinięta, słaba i kompletnie nieprzystosowana do przenoszenia gwałtownych sił rozciągających. (Zresztą dorosłego też nie jest, stąd poduszki powietrzne)

W tym momencie nie ma znaczenia, czy fotelik ma pięć gwiazdek, certyfikaty i ładną tapicerkę. Jeśli głowa leci, a tułów już stoi, szyja przejmuje różnicę prędkości. Kilkanaście milimetrów nagłego rozciągnięcia wystarczy, by przerwać rdzeń. Dziecko może przeżyć. I nie wstać już nigdy.

A to jeszcze nie koniec. W ostatniej fazie zderzenia mózg – rozpędzony, ciężki, bezwładny – uderza o ściany czaszki. Dwa razy. Tego nie „widać” na zewnątrz, ale to właśnie ten mechanizm odpowiada za najcięższe urazy neurologiczne.

Fotelik tyłem do kierunku jazdy eliminuje ten problem u źródła. W chwili uderzenia głowa, szyja i tułów są podparte jednocześnie. Nie ma lecącej głowy. Nie ma rozciąganej szyi. Siły rozkładają się na plecy i działają osiowo na kręgosłup – dokładnie tak, jak przewidziała biologia.

To nie jest kwestia poglądów, wygody ani „bo moje dziecko chce widzieć drogę”. To jest różnica między rozciąganiem szyi a podparciem głowy.

Dlatego bada się obciążenia szyi. Bo wypadek nie pyta, czy ktoś wierzył w RWF. Sprawdza tylko, czy anatomia dziecka była ustawiona zgodnie z prawami fizyki.